Spotkałem się z poglądami, iż proaktywność jest postawą, która (1) jest możliwa do ukształtowania i utrzymywania jedynie przez osoby najbardziej spójne, zdeterminowane i nastawione na osiągnięcie celu, czasem bez tzw. „resentymentów” oraz (2) – w związku z powyższym – proaktywność powinna być domeną męską, a dla kobiety bycie proaktywną jest mało przyjemne a czasem wręcz szkodzi, zwłaszcza w kontaktach z płcią przeciwną.
Chciałbym krótko odnieść się do tych zagadnień.
Można powiedzieć, że istotą proaktywności jest wykształcenie nawyku myślenia i wyboru. Procesu który zachodzi w nas pomiędzy odebranym z zewnątrz bądź z wewnątrz bodźcem a naszą na niego reakcją (zobacz artykuł i diagramy dotyczące proaktywności znajdujące się na tej stronie).
Zwróćmy uwagę, że ta reakcja nie jest z góry określona. Przeciwnie – reakcja ma być optymalna w danej sytuacji. I tak dla osób, które np. nie dopuszczają nikogo do słowa proaktywną reakcją może być w niektórych wypadkach milczenie i pozostawienie „przestrzeni” drugiej osobie. I odwrotnie, ci dla których „milczenie jest złotem” mogliby w tej samej sytuacji wyrazić głośno swoje zdanie. Jaka więc reakcja będzie reakcją proaktywną, będzie zależeć zarówno od okoliczności jak i od indywidualnych cech danej osoby.
Odnosząc się bezpośrednio do tezy pierwszej zgodzić się należy, że bycie proaktywnym wymaga dużego stopnia spójności wewnętrznej, odwagi i czasami wręcz determinacji. Nie oznacza to jednak bycia bezwzględnym czy niewrażliwym. Wręcz przeciwnie, proaktywną reakcją może być postawienie dobrej relacji ponad korzyściami materialnymi. Proaktywna osoba będzie z reguły np. skuteczniejszym, opierającym się na zasadach negocjatorem, niż „twardy” ale reaktywny negocjator. Bycie wrażliwym nie stoi na przeszkodzie byciu proaktywnym. Często nawet bycie proaktywnym ułatwia.
Podobnie nie wydaje mi się, że kobiety nie mogą być proaktywne. Prawdopodobnie kobiece reakcje na podobne sytuacje nie będą takie same jak męskie, ale mogą również być optymalne. I to począwszy od wyboru stroju na wieczór w teatrze, który nie musi być koniecznie „kostiumem biurowym” a skończywszy na „miękkim” prowadzeniu zespołu projektowego w firmie. Ja jako przykład niezwykle proaktywnego kobiecego zachowania podaję zachowanie swojej znajomej, która pozwoliła swoim synom przez pół dnia naprawiać zepsuty kran, mimo że – jak mówiła – sama zrobiłaby to w ciągu 15 minut.
Podsumowując ten krótki wywód: wydaje mi się, iż proaktywność jest postawą równie dobrą dla kobiet jak i mężczyzn. Natomiast może być tak, że osoba myśląca i proaktywna będzie miała trudności w kontaktach z osobami działającymi schematycznie i “bez pomyślunku”, czy to kobietami czy mężczyznami. Znajdzie natomiast “wspólny język” z proaktywnymi. Ostatecznie ciągnie swój do swego 
.
